جنگل عمودی در دل میلان

به گزارش برق مدیا، این دو ساختمان مسکونی در منطقه پورتا نوای میلان، اولین سازه‌های مسکونی دنیا هستند که درختان و گیاهان، بخشی از هویت اصلی آنها به شمار می‌رود.

بوسکو ورتیکاله که سال 2014 به بهره‌برداری رسید، یک مجمتع مسکونی بیولوژیکال به مساحت 40 هزار متر مربع است که الگویی برای بازتعریف معماری شهری براساس هم‌زیستی با طبیعت به شمار می‌رود.

مفهوم گسترده سبز بودن ساختمان، ایده‌های تولید انرژی و اکسیژن و رطوبت را دگرگون می‌کند و با جذب غبار و دی اکسید کربن، جنگلی عمودی را در دل آسمان سبز می‌کند که به همان اندازه که زیباست، کاربردی است.

از آپارتمان‌های جمع و جور دوخوابه گرفته تاپنت‌هاوس‌های مجلل و دوبلکس، شخصیت اصلی تمامی خانه‌ها در این دو برج  بالکن‌های آن است که هر کدام تا 3.5 متر به بیرون از ساختمان کشیده شده‌اند و در مجموع شامل 900 درخت گیلاس، زیتون و بلوط 3 تا 6 متری است که از طبقه اول تا طبقه بیست و هفتم کاشته شده‌اند. در کنار آنها، حدود 16 هزار گل و گیاه دیگر هم در این ساختمان‌ها کاشته شده است.

از نظر معماری هم این سازه خلاقیت‌های زیادی دارد؛ از آنجا که این جنگل عمودی، بر روی یکی از تونل‌های اصلی متروی میلان قرار دارد، سازه آن طوری بنا نهاده شده که اثر لرزش‌های زمین را کاهش می‌دهد.

درخشان‌ترین بخش طراحی این ساختمان، چگونگی قرار دادن درخت‌ها در آن است. برای این کار، گونه‌های به کار کرفته شده دقیقا از نظر زیستی تحلیل شدند و هندسه ساختاری آنها مد نظر گرفته شده است.

مساله چنان موشکافانه زیر نظر گرفته شد که رشد درختان در تونل‌های باد به دقت بررسی شد تا در آینده، بر سازه ساختمان فشار اضافی وارد نشود. درختان کوچک و متوسط در این سازه، با کابل‌هایی مهار شده‌اند تا سقوط نکنند و درختان بزرگتر که بیشتر در معرض باد قرار دارند، توسط یک قفسه فولادین محافظت می‌شوند تا حتی در توفان‌های شدید هم تکان زیادی نخورند و بر سازه ساختمان فشار وارد نکنند.

بعد از کار گذاشتن درخت‌ها، حدود 1200 پرنده در میان آنها رها شدند تا اکوسیستم این مجموعه شکل بگیرد. امروزه، درختان نه فقط کیفیت هوای ساختمان‌ها را بهبود می‌بخشند که آلودگی صوتی و نوری را هم به شدت کاهش می‌دهند.

بوسکو ورتیکاله نمونه خوبی از ترکیب مهندسی، معماری، و طبیعت در کنار هم است.

شرکت معماری بوئری، که این طرح را اجرا کرده، در توصیف این ساختمان گفته است که بوسکو ورتیکاله، خانه درختان و پرندگان است که انسان‌ها هم در کنار آنها زندگی می‌کنند.

موفقیت و استقبال از این پروژه چنان زیاد بود که موجی از ساخت سازه‌های مشابه در سراسر دنیا از جمله شهرهای دوبی، دنور، قاهره به راه افتاد.

تامین انرژی با ترکیب چند فناوری

برج‌های دوقلوی بوسکو ورتیکاله (جنگل عمودی) در میلان تمام انرژی خود را به‌صورت مستقل تولید نمی‌کنند، بلکه از ترکیب چند فناوری کمک می‌گیرند.

1. سیستم زمین‌گرمایی (منبع اصلی گرمایش و سرمایش)

مهم‌ترین بخش انرژی این برج‌ها از شبکه زمین‌گرمایی منطقه Porta Nuova تامین می‌شود. آب از ۱۲ چاه زیرزمینی استخراج و در یک شبکه توزیع گردش داده می‌شود. سپس از طریق مبدل‌های حرارتی و پمپ‌های حرارتی، گرمایش زمستان و سرمایش تابستان ساختمان تامین می‌کند.

2. انرژی خورشیدی

در طراحی پروژه استفاده از پنل‌های فتوولتائیک نیز پیش‌بینی شده است، اما سهم آن‌ها در تامین کل انرژی ساختمان محدود است. برخی منابع می‎گویند برج‌ها دارای حدود ۵۰۰ متر مربع پنل فتوولتائیک (خورشیدی) هستند که بخشی از برق مورد نیاز ساختمان را تولید می‌کنند.

3. انرژی بادی

در طراحی ساختمان امکان استفاده از توربین‌های بادی روی بام نیز پیش‌بینی شده است.

4. شبکه برق شهری میلان

بخش عمده برق مصرفی واحدهای مسکونی (آسانسورها، روشنایی داخلی، لوازم خانگی و ...) همچنان از شبکه برق شهر میلان تامین می‌شود. سامانه‌های خورشیدی و زمین‌گرمایی بیشتر باعث کاهش مصرف انرژی می‌شوند تا جایگزینی کامل شبکه برق.

5. نقش درختان و پوشش گیاهی

ویژگی مشهور بوسکو ورتیکاله وجود بیش از ۸۰۰ درخت، ۵۰۰۰ بوته و بیش از ۱۱۰۰۰ گیاه روی نماها و تراس‌هاست. این پوشش گیاهی، در تابستان سایه ایجاد می‌کند و نیاز به سرمایش را کاهش می‌دهد. در زمستان به‌عنوان یک لایه عایق عمل می‌کند. گردوغبار و بخشی از آلودگی هوا را جذب می‌کند. اثر جزیره حرارتی شهری را کاهش می‌دهد و مصرف انرژی ساختمان را پایین می‌آورد.

به این ترتیب می‌توان گفت، بوسکو ورتیکاله یک برج کاملا خودکفا از نظر انرژی نیست؛ بلکه بوسکو ورتیکاله با تکیه بر سامانه زمین‌گرمایی، برخی فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر، بازیافت آب و پوشش گیاهی گسترده، مصرف انرژی و وابستگی خود به سوخت‌های فسیلی را کاهش داده است؛ اما همچنان برای بخش قابل توجهی از برق مصرفی به شبکه شهری متکی است.